Columns

De “usurperende bevoegdheden” behoren nog altijd niet tot het staatsrechtelijke en politieke verleden, maar kennelijk wel tot het taalverleden. Uit een lijstje alternatieven van luisteraars van “Peeters en Pichal” (Radio 1) en een “vakjury” koos minister-president Kris Peeters “fantoombevoegdheden” als nieuwe term voor een oud zeer. Of de luisteraars goed geïnspireerd waren en klaarheid geschapen hebben, en of de Vlaming-in-de-straat nu duidelijk weet waar het om gaat, durf ik sterk te betwijfelen.

Zopas telefoontje gekregen van An (of heette ze Klaartje? Het doet er niet toe: callcenters zijn efficiënt, maar heel anoniem) van het Rode Kruis: ik mag voortaan bloed geven tot mijn 71ste.

Beste Eric,

“Kan hij het wel?”, vraag je je op jouw blog af. De vraag slaat op formateur Elio di Rupo, over wie je binnen en buiten jouw partij ontgoochelende commentaren hoort. Di Rupo heeft nog altijd niet bewezen dat hij “een premier is die dit land door de economische crisis kan leiden”, schrijf je. De formateur blijft “een gevangene van de linkse vakbond die van geen fundamentele economische hervormingen of saneringen wil weten”.

In Nederland was het gisteren Prinsjesdag. De rit met de Gouden Koets, de intrede van de koningin in de Ridderzaal, de voorlezing van de Troonrede, het koffertje waarin de minister van Financiën het ontwerp van rijksbegroting aan de voorzitter van de Tweede Kamer aanbiedt: ze  staan op gespannen voet met de zakelijkheid van de hedendaagse politiek. En toch heeft de opening van het parlementaire jaar in Nederland “iets”. Telkens weer valt mij de helderheid en het onberispelijk Nederlands op waarmee de koningin in de Troonrede de krachtlijnen van het regeringsbeleid ontvouwt. Dat was ook dit jaar het geval.