Ondertitels

Van bij mijn aantreden als minister van Media in de vorige regeerperiode, heb ik geijverd voor de ondertiteling van alle programma’s door de openbare omroep en heb ik de commerciële zenders gevraagd dat eveneens te doen. Van een publieke omroep mogen we immers verwachten dat alle programma’s toegankelijk zijn voor dove en slechthorende kijkers – een groep van toch één miljoen mensen. Daarom heb ik in de beheersovereenkomst laten opnemen, dat het aandeel ondertitelde programma’s moet toenemen van 45 procent in 2005 tot 95 procent dit jaar.

Tegelijk vond – en vind – ik dat de Vlaamse en de Nederlandse omroepen ermee moeten ophouden elkaars tv-programma’s “open” te ondertitelen: Baantjer op de VRT, Flikken op de NOS. Nergens anders in de wereld worden programma’s in eenzelfde taal ondertiteld. Door de wederzijdse ondertiteling van Vlaamse en Nederlandse programma’s, groeien we weg van het Standaardnederlands en groeien Vlaanderen en Nederland verder uit elkaar. Ik ben lang niet de enige die zulke ondertiteling storend en betuttelend vindt. Een onderzoek van VRT-studiedienst leert dat bijna een kwart van de kijkers die mening deelt. Twee op de drie ergert er zich aan dat de ondertiteling niet woordelijk overeenkomt met wat gezegd wordt. Maar het is ook waar dat een groep kijkers dan weer vindt dat alle programma’s standaard ondertitels zouden moeten hebben.

Met de “gesloten” ondertiteling laat de VRT het aan de kijkers over hoe ze kijken. Het is een mooi vergelijk. Dat er een uitzondering wordt gemaakt voor een reeks over het leven in de haven van Oostende, die helemaal in het dialect loopt, daar kan ik mee leven. Toch blijf ik van mening dat we het Standaardnederlands moeten bevorderen en dat het mee de taak is van de openbare omroep dat te doen.