Brief aan Eric Van Rompuy

Jouw diagnose is pijnlijk correct, maar ze komt rijkelijk laat. Al in de eerste weken en maanden na de federale verkiezingen van 13 juni 2010 is het mij opgevallen dat Di Rupo niet het doortastende leiderschap aan de dag legde dat je van de voorzitter van de grootste Franstalige partij zou mogen verwachten. Van de verregaande institutionele hervormingen die hij meteen na de verkiezingen in het vooruitzicht had gesteld, kwam hij beetje bij beetje terug. Na de informatieopdracht van Bart De Wever durfde hij een formatieopdracht niet aan. En als “preformateur” zette hij geen enkel voorstel op papier.  Voorwaar geen aanwijzingen van leiderschap.

Al in de eerste gesprekken na de federale verkiezingen hebben wij vastgesteld dat de PS als de dood is voor broodnodige structurele sociaaleconomische hervormingen. Voorstellen om de overheidsfinanciën te saneren vielen hoofdzakelijk in de categorie “(nieuwe) belastingen”.

Om al die redenen hebben wij begin juli onderhandelingen op basis Di Rupo’s formateursnota afgewezen. Jouw partij heeft gemeend dat niet te moeten doen. Samen met de sp.a en Open VLD hebben jullie op die manier de grootste Vlaamse partij er af gereden. Vier maanden later begint het bij jou en je partijgenoten blijkbaar te dagen dat de PS de partij van het status-quo en de stilstand is, die het land verder de dieperik insleurt – en Vlaanderen meesleurt.

Wanneer, beste Eric, trekken jij en je partij het passende besluit?